در ایران، بالغ بر ۱۸۰۰ شرکت دانش‌بنیان فعال در حوزه ساخت ماشین‌آلات و تجهیزات صنعتی و در مجموع حدود ۶۰۰۰ شرکت ماشین‌ساز مشغول به کار هستند که توانایی پاسخگویی به بخش عمده‌ای از نیاز کشور را دارا هستند. با این حال، سالانه حدود ۵ تا ۱۰ میلیارد دلار ماشین‌آلات و تجهیزات صنعتی از خارج وارد کشور می‌شود که حدود ۲۰ درصد از کل واردات کشور را شامل می‌شود. بخشی از این واردات، مربوط به ماشین‌ها، تجهیزات و ادوات حوزه مکانیزاسیون کشاورزی است.

در حالی که ایران با برخورداری از تنوع اقلیمی، خاک حاصل‌خیز و موقعیت جغرافیایی ممتاز، دارای پتانسیل بسیار خوبی در زمینه کشاورزی است، در صورت همراه‌ساختن ظرفیت‌های علمی و صنعتی موجود برای توسعه زیرساخت‌های مکانیزاسیون، می‌توان علاوه بر دستیابی به اهدافی نظیر حفظ امنیت غذایی، به سمت تبدیل بخش کشاورزی کشور به صنعتی فناورانه و دارای ظرفیت‌های توسعه‌ای و صادراتی حرکت کرد.

در این میان، حوزه زراعی نسبت به سایر حوزه‌های کشاورزی همچون باغی، شیلات و دامپروری از اهمیت بالاتری برخوردار است. این اهمیت به دلیل نقش کلیدی آن در تأمین امنیت غذایی جامعه، انطباق‌پذیری بالاتر با الگوی اقلیمی کشور و همچنین امکان توسعه سریع‌تر و پایدارتر مکانیزاسیون در این حوزه است. بنابراین، ورود به اصلاح زیرساخت‌های توسعه مکانیزاسیون در کشاورزی زراعی و همچنین اولویت‌بخشی به تبیین وضعیت موجود، تدوین نقشه راه و تهیه بسته سیاستی مناسب برای این حوزه، از اهمیت و فوریت بالاتری نسبت به سایر حوزه‌ها برخوردار است.

از آنجا که تأمین امنیت غذایی یکی از اصلی‌ترین نیازها و اولویت‌های کشور است و ارتقای بهره‌وری در بخش کشاورزی از طریق به‌کارگیری فناوری‌های نوین در زنجیره ارزش از کاشت تا برداشت، نقش بسزایی در تحقق این هدف ایفا می‌کند، لازم است بسترهای مناسب برای تدوین و در مراحل بعدی، پیگیری پیاده‌سازی یک بسته سیاستی جامع در زمینه توسعه ماشین‌آلات و تجهیزات مکانیزاسیون کشاورزی با تمرکز بر کشاورزی زراعی فراهم گردد. در این بسته سیاستی، باید نقشه مطلوب تقسیم کار ملی میان دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط ترسیم شود و اولویت‌های کاری هر نهاد به‌روشنی مشخص گردد. همچنین، خلأهای نهادی و قانونی احتمالی باید شناسایی و پیشنهادهای اجرایی لازم برای رفع آن‌ها ارائه شود.